Barışçıl Gösterilerden Silahlı Çatışmaya: Suriye İç Savaşı Örneği

Arap Baharı olarak adlandırılan halk ayaklanmalarının bir uzantısı olarak 2011 yılında başlayan Suriye’deki gösteriler, kısa bir süre içerisinde önce silahlı bir çatışmaya, sonrasında da mezheplerin de müdahil olduğu etnik bir iç savaşa dönüşmüştür. İstanbul ve Gaziantep’te 41 Suriyeli mülteci ile yapılan mülakatlardan edinilen bulgular ve ikincil kaynaklar ışığında barışçıl gösterilerin nasıl kanlı bir iç savaşa dönüştüğü incelenmiştir. Araştırma sonucunda Mart 2011 yılında Dara kentinde başlayan protestoların Arap Baharı’ndan etkilendiği, Suriyelilerin büyük çoğunluğunun bu gösterileri desteklediği anlaşılmaktadır. Bu gösterilerde daha fazla özgürlük, daha iyi yaşam standartları, baskıcı ve yozlaşmış rejimden kurtulma isteğinin ön planda olduğu görülmektedir. Halkın büyük çoğunluğunun karşısında olduğunu idrak eden Esad rejimi ise muhalefeti bölmek, başta Aleviler olmak üzere Sünniler haricindeki azınlıkları kendi safına çekebilmek adına ordu ve Şebbiha milis güçleri vasıtasıyla şiddeti bir araç olarak kullanarak gösterileri silahlı bir çatışmaya çevirmek için çabalamış ve başarıya ulaşmıştır.

The insurgency in Syria, which started as an offset of Arap Spring in 2011, turned into an armed conflict in a short period and evolved into a full-scale ethnic conflict afterwards. The alteration from peaceful protests to civil war is investigated considering the findings acquired from the interviews conducted in İstanbul and Gaziantep with 41 Syrian refugees and secondary sources. The results indicate that the protesters were affected by the Arap Spring, and most of the Syrian population supported the insurgency. They opposed to the suppression and corruption of the regime and chanted for democracy and better living conditions. The Assad regime realized that most Syrians were against their rule and strived to divide the opposition and obtain the support of the Alawites and other minorities. For this purpose, the regime used violence via the military and the Shabbihas and were successful in their strategy.